ทำงานตั้งแต่ 6 ขวบ เด็กคนอื่นได้เล่นตามวัย แต่ลำไยต้องช่วยแม่กับยายทำงาน ขายของหาบเร่ในเมืองกรุง
เริ่มร้องเพลงกับวงดนตรีเล็กๆ ค่าจ้างวันละหลักร้อย ทำงาน 2 ทุ่มเลิกเที่ยงคืน
จนมาถึงจุดที่ได้ปล่อย “ผู้สาวขาเลาะ” แล้วดังเปรี้ยงกลายเป็นศิลปินตัวท็อป ถึงแม้จะเจอคำพูดต่างๆเรื่องการแต่งตัว แต่ลำไยก็เอาคำพูดนั้นมาพัฒนาตัวเอง จนเป็นเบอร์ 1 ของนักร้องลูกทุ่งหญิง
“ลำไย ไหทองคำ” คือศิลปินหมอลำคนหนึ่งที่ก้าวผ่านยุคสมัยอันยากลำบาก และพิสูจน์ตนเองจนกลายมาเป็นศิลปินแถวหน้าของเมืองไทย และยังดังไกลถึงต่างแดน ประสบความสำเร็จถึงขีดสุด
จากเด็กสาวเมืองร้อยเอ็ด ลูกชาวนา ชีวิตของ “ลำไย” หรือชื่อจริงว่า “อ้าย-สุพรรณษา เวชกามา” ไม่ต่างจากเด็กต่างจังหวัดทุกคน ที่ต้องปากกัดตีนถีบ หาเช้ากินค่ำ เมื่อไม่พอจุนเจือครอบครัวก็ต้องกระเตงลูกเข้าเมืองหลวงหางานทำ
ชีวิตในวัยเด็กของลำไย โตมากับมารดา ตา และยาย เมื่อเธออายุได้ 6 ขวบ แม่และยายก็หอบกระเป๋าจากร้อยเอ็ดมาหางานทำในกรุงเทพฯ พาเธอมาเข้าเรียนอยู่ที่โรงเรียนวัดยางสุทธาราม ส่วนคุณแม่และยายก็หาเลี้ยงชีพด้วยการหาบเร่ ขายถั่วคั่ว ลูกอม เม็ดกระบก ตามร้านข้าวต้ม หลังเลิกเรียนลำไยก็ไปช่วยขายด้วยเช่นกัน เธอต้องหาบของขายจนถึงเที่ยงคืน กว่าจะนั่งรถเมล์กลับถึงบ้านก็ดึกดื่นทุกวัน แต่ก็ทำเพื่อช่วยแม่และยาย
ตั้งแต่ยังเด็ก ลำไยรู้ตัวมาตลอดว่าตนเป็นคนกล้าแสดงออก รักการแสดงต่อหน้าธารกำนัล ช่วงประถมศึกษาตอนปลายเธอจึงเลือกเข้าชมรมนาฏศิลป์ ทำให้เธอมีความสามารถด้านการร่ายรำติดตัว มีอยู่วันหนึ่งที่นักร้องของโรงเรียนไม่สบาย และขาดเรียนไปหลายวัน ทำให้คุณครูต้องหานักเรียนไปประกวดร้องเพลงแทน ทำให้ลำไยได้โอกาสเป็นตัวแทนโรงเรียนประกวดร้องเพลง แม้จะเป็นครั้งแรกของเธอ แต่ก็สามารถคว้ารางวัลชมเชยติดมือกลับมา ทำให้จากนั้นเด็กหญิงสุพรรณษาก็กลายเป็นนักร้องประจำโรงเรียนไปโดยปริยาย
นับแต่นั้นในวัยเพียง 10 ขวบ ลำไยเริ่มหาเงินจุนเจือที่บ้านด้วยการร้องเพลงวงอิเล็กโทน ค่าจ้างเพียงวันละ 150 บาท แต่ต้องร้องตั้งแต่สองทุ่มถึงเที่ยงคืน และยังเป็นเวทีเล็ก ๆ ไม่มีผู้ชม แต่เวลานั้นเพียงแค่ได้ใช้ความสามารถหาเงินช่วยแม่กับยายได้ เธอก็ดีใจมากแล้ว จากนั้นก็รับงานร้องเพลงมาตลอดไม่หยุด เป็นเวลากว่า 6 ปี จนวันหนึ่งที่ได้เจอกับนายห้างประจักษ์ชัย ในเวทีงานร้องเพลง และเขาได้ทาบทามเธอเข้าสังกัด ไหทองคำอินดี้เรคคอร์ด เซ็นสัญญาเป็นนักร้องในค่าย
